Afrakstur seinasta mánuðar liggur fyrir. Ég safnaði skeggi í mánuð og rakaði mig í dag. Afraksturinn vóg 1,283g og var svartleitur mjög.

Nú er hellingur af hlutum búið að vera síðan bloggað var hér seinast og er því tímabært að gera elsendum grein fyrir þeim. Prófin kláruðust um miðjan Maí og gekk það bara nokkuð vel, féll allavega ekki í neinu, fékk ekkert voða hátt í leiðinlegu fögunum en gekk mjög vel í skemmtilegu fögunum. Flott að vera búinn með 1/3 af B.S náminu. Eftir próf tók svo við taumlaust ekkibindindi og almennur hressleiki. Eftir nokkra daga af því var komið að því að byrja að vinna fyrir sér. Ég var nokkuð heppinn, held ég, að fá vinnu á Efnagreiningarsetri Raunvísindastofnunar Háskóla Íslands hjá Dr Sigurði V. Smárasyni. Ég vissi ekkert  hvað ég var að fara vinna við og var það sérstök tilfinning. Ég vissi ekki hvort ég var að fara að vinna við að vaska upp tilraunaglös eða hvort ég átti að vinna við 30-miljón króna tæki. Það reyndist vera hið síðara. Þegar í vinnuna var komið og sýnisferðinni um húsakynin var lokið, þá var mér vísað inn í herbergi í kjallaranum og sagt að fikta í tækjunum sem þar voru. Ég gerði það samviskusamlega og hafði gaman af. Svo næsta dag komst ég að því að ég hafði verið að fikta í tækjum sem eru dýrari en lítil flugvél. En fyrstu dagarnir gegnu nú stórslisa laust. Erviðast var þó að átta sig á í hverju starfið sem ég var ráðinn til að sinna virkilega fólst, en ég held að ég sé kominn með það á nokkuð hreint. Í staðinn fyrir að reina að gefa starfinu eitthvað nafn skal ég bara segja hvað ég er búinn að vara að gera og þið getið ákveðið eitthvað nafn.

            Fyrsta verkefnið var að við fengum í hendur tvær krukkur með sólarvörn fyrir karlmenn frá ónefndum snyrtivöruframleiðanda. Þessi snyrtivöruframleiðandi hafði sem sagt búið til uppskryft að sólarvanrakresmi fyrir karlmenn og hafði svo sent hana til Kína annarsvegar og til USA hinsvegar og látið einhverjar verksmyðjur búa til efnið. Snyrtivöruframleiðandinn vildi svo vita hvort verksmiðjurnar væru í raun og veru að vinna eftir uppskriftinni sem þeim var gefinn, þ.e hvort verksmiðjurnar væru nokkuð að reyna að svindla á þeim. Þetta er búið að vera fínnt verkefni og er margt skemmtilegt búið að uppgötva.

            Annað verkefnið var þannig að einhver lyfjafræðingur bjó til eitthvað lyf sem á að vinna gegn einhverjum augnsjúkdómi. Þessi gaur sprautaði svo lyfinu í rottur sem var svo slátrað eftir tvo daga. Við fengum svo send 20 rottuaugu og áttum að efnagreina þau til þess að sjá hvort lyfið hafi skilað sér til augnanna og þá í hversu mikklu magni. Ég fékk það hlutverk að stappa rottuaugun. Geðslegt það.

            Svo eru fleiri háleinileg verkefni í burðarliðnum sem ég má ekki tala um.

Eftir að hafa horft á fréttir í dag er fátt annað sem kemst að hjá mér heldur en sú staðreynd að á annan tug Rúmenna er verið að vísa úr landi. Þeirri spurningu var velt upp í íslandi í dag hvort þetta væri ekki bara eðlileg afleiðing minnkandi heimsmyndar. Rúmenarnir komu og ætluðu að spila, tralla og skemmta landanum á förnum vegi og hafa ef til vill nokkrar krónur uppúr krafsinu. Eftir að hafa verið yfirheyrð af lögregluyfirvöldum var keypt flugfar undir þá aftur heim þar sem engin af þeim hafði tilskilin leyfi til skemmtanahalds né atvinnustarfsemi. Maður kemst ekki hjá því að spyrja sig. Hvað liggur þessu fólki til? Hvað fær hóp Rúmena til þess að kaupa sér far til íslands og betla aur á götunni? Ætlaði þetta fólk ekki að fá sér vinnu? Ætluðu þau að læra íslensku og lifa íslenska drauminn? Maður spyr sig. Einhverjir hafa eflaust velt fyrir sér hvort þetta fólk hafi ætlað að koma hér til lands og stunda glæpi. Ég held að þó nokkuð af fólki hafi hugsað þessa hugsun og þetta fólk hefur kannski áhyggjur af því að fyrst að Rúmennum út í heimi datt í hug að koma til íslands að gera “vad som helst”  þá verða vafalaust fleiri sem eiga eftir að fylgja í kjölfarið, og þeir verða kannski með misjafnt í hyggju.

Með kosningar á næsta leiti þá hugsar maður, eftir að hafa pælt í þessu sem hér að ofan er rakið, til Frjálslyndra. Þeir eru jú flokkurinn sem vill taka hvað harðast á innflytjendamálum. Því ætla ég að varpa fram þeirri spurningu hvort það geti verið að þetta fólk hafi verið fengið til íslands fyrir atbeina Frjálslynda flokksins? Hvað væri sniðugra í vikunni fyrir kosningar en að planta iðjulausum útlendingum á göturnar? Þetta væri væntanlega það besta sem get gerst fyrir Frjálslynda til þess að vekja athygli á því stefnumáli sem er eitt af þeirra aðalstefumálum og það mál sem aðskilur þá frá hinum stjórnmálaflokkunum. Maður spyr sig.....

Rik

ATH: Þeir sem á einhvern hátt taka þessu ekki sem gríni ættu að líta í eygin barm og finna húmorinn sinn hið snarasta.

Rik   

Já dóðan gæinn. Langt síðan síðast bara.

Allavega... á föstudaginn sem leið þá fór ég ásamt mis fríðu föruneyti ( Edda, Frímann og Arnar) norður yfir heiðar. Tilgangur þessarar ferðar var að athuga hvort það væru ekki einhverjir krakkar á betri helmingi landsins sem væru viðræðuhæf. Umræðu efnið sem við höfðum í huga var efnafræði og svona almenn kynning á háskólanámi.

            Við vorum búnir að kíkja gegnum eitthvað af skruddum og rykföllnum bókfellum og fundum þar nokkrar uppskriftir af skemmtilegum efnahvörfum. Arnar tók svo að sér að semja við efnavörð háskólans og fengum við það sem við þurftum frá henni með þeim skilyrðum að við myndum ekki drepa neinn. Með svo fullt skott af stórhættulegum efnum keyrðum við svo áleiðis norður. Þegar norður kom voru þar bróðir minn og systir mér til mikillar ánægju þar sem við erum sjaldan samankomin á sama stað í heiminum.

Svo tók við heil helgi af afmælisstandi (átti afmæli 22.) og brjálaðri afslöppun. Helgin innihélt meðal annars: lambalæri í hádegismat og humar í kvöldmat sama dag, Jón Ragnar, bjór, inneignarleysi og efnafræðifikt. Þegar helgin rann svo sitt skeið á enda tók mánudagurinn við. Á mánudeginum vaknaði ég eldsnemma og fór útá götuhorn. Ekki útaf því að ég er farin að mellast eftir að það var löglegt að mellast, heldur útaf því að Arnar ætlaði að ná í mig. Arnar náði svo í mig og við héldum sem leiðin lá niðrí MA. Þegar þangað kom tókum við til við að gera klárt fyrir smá show sem við tókum mest allan sunnudaginn í að undirbúa. Klukkan 9 fórum við svo og töluðum við 4-eitthvað og sögðum þeim öllum að fara í efnafræði. Svo í frímínútum sprengdum við græna sprengju með vatni í kvosinni og kveiktum svo fjólubláan eld með dufti og öðru sulli sem engin nennir að lesa nöfnin á. Þetta tókst bara vel, en við klúðruðum að vísu því seinasta sem við ætluðum að gera, en það skipti ekki máli því það sem tókst var flott. Það sem við vorum stressaðastir með svona fyrir fram var að við þrefölduðum uppskriftina miðað við það sem stóð í bókinni. En eins og áður sagði þá gekk þetta bara vel og engin slasaðist (alvarlega). Hápunktur ferðarinnar  var svo að fara inná kennarastofu og drekka kaffibolla með Jóhanni efnafræðikennara og Jóni Má skólastjóra. Sem og að hitta meistara Bjarklind. Eftir þetta fórum við svo upp í VMA og sprengdum litlar sprengjur þar og spjölluðum svo við krakkana sem eru á náttúrufræði braut þar. Vonandi þá varð þessi ferð til þess að fyrsta árið á næsta ári í efnafræði við Hí verði fjölmennara en það er nú. ( Við erum þrír )

            Já svo var náttúru lega gaman að hitta Unnar Þór Bachmann og hlakka ég mikið til að spila við hann um páskanna.

Rik